10 เดือนรัฐประหาร: เผด็จการ”แย่ลงทุกที”ฝ่ายประชาธิปไตย”ดีขึ้นทุกวัน”

แม้ว่าการเลือกตั้ง เมื่อวันที่ 2 เมษายน 2549 จะยืนยันอีกครั้งว่า ประชาชนไทยส่วนใหญ่ยังมอบความไว้วางใจต่อการบริหารงานของพรรคไทยรักไทย ด้วยคะแนนเสียงที่มากกว่า “โนโหวต” ถึงสองเท่า แต่กระบวนการโค่นล้มรัฐบาลก็มิได้ใส่ใจกลับสร้างเงื่อนไขต่างๆ เพื่อสร้างสถานการณ์ไปสู่การรัฐประหาร

การรัฐประหาร 19 กันยายน 2549 ได้เปลี่ยนอำนาจการปกครอง จากรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง ไปสู่อำนาจของ คมช.และระบอบอำมาตยาธิปไตยท่ามกลางความชื่นชม ยินดี ของพันธมิตร มาตรา7 สื่อมวลชน และนักวิชาการบางส่วน พวกเขาต่างตั้งความหวังว่าการรัฐประหารครั้งนี้จะขจัดคู่แข่งทางการเมืองอย่างพรรคไทยรักไทยให้อยู่มือ สถานการณ์จะมีความสงบเรียบร้อย และจะสามารถจัดสรร ปันส่วนผลประโยชน์ บทบาท และความมั่งคั่งของฝ่ายตนอย่างทั่วถึง

แต่การณ์กลับกลายเป็นว่า พวกเขาได้ทำลายความน่าเชื่อถือของประเทศไทยต่อประชาคมโลกเพียงชั่วข้ามคืน ทำให้มิตรประเทศดูแคลน และมีสัมพันธภาพอย่างเย็นชา ทำให้ความสามารถทางการแข่งขันของประเทศอ่อนด้อยลงไป พวกเขาใช้งบประมาณและทรัพยากรต่างๆ เพื่อค้ำยันอำนาจของตนตามใจชอบโดยไม่สามารถตรวจสอบได้ ฐานะการเงิน การคลังของประเทศทรุดลง การลงทุนทั้งภาครัฐและภาคเอกชนหยุดชะงัก ผู้ประกอบการเผชิญกับภาวะขาดทุน และมีการปิดกิจการเพิ่มขึ้น ประชาชนว่างงานเพิ่มขึ้น การจับจ่ายใช้สอยและการบริโภคของประชาชนน้อยลง ประชาชนในภาคชนบทและคนจนเมืองถูกทอดทิ้ง ในขณะที่ปัญหาทางสังคม เช่น การ ปล้น ชกชิงวิ่งราว ยาเสพติดเพิ่มขึ้นอย่างน่าใจหาย

คมช. คตส. สนช. สสร. และ รมต. ในระบอบอำมาตยาธิปไตย ไม่สามารถสร้างผลงานให้ประชาชนรู้สึกยินดี และ มอบความไว้วางใจให้ กลับมีพฤติกรรมต่างๆ ที่สร้างความคลางแคลงใจและทำให้เกิดความชิงชังมากขึ้นโดยลำดับ ดังนี้..

หนึ่ง แก้ปัญหาทางเศรษฐกิจไม่ได้และมีปัญหาใหม่เพิ่มขึ้น เช่นปัญหาการลงทุนจากต่างประเทศ ปัญหาการหยุดชะงักของการลงทุนในภาครัฐและเอกชน ปัญหาเงินบาทแข็งค่าต่อเนื่องที่สร้างผลกระทบอย่างรุนแรงต่อผู้ส่งออก ปัญหาความซบเซาของการประกอบการธุรกิจสาขาต่างๆ ปัญหาการเก็บภาษีไม่ได้ตามเป้าหมาย ปัญหาหนี้สาธารณะที่เพิ่มขึ้น ปัญหาการเลิกจ้าง ปัญหาคนว่างงาน ปัญหาค่าครองชีพ เป็นต้น

สอง คตส.กระทำตัวเป็นศาลเตี้ย และเป็นสิ่งแปลกปลอมของกระบวนการยุติธรรม ใช้อำนาจพิเศษจาก คำสั่ง คมช.เพื่อ เล่นงาน นายกทักษิณ และครอบครัว ด้วยวิธีการ “มัดมือชก” และ “ชกข้างเดียว” จนเป็นที่รับรู้โดยทั่วกันว่า “เป็นการกลั่นแกล้งทางการเมืองโดย กระบวนการตุลาการอำพราง” เพื่อมุ่งหมายขจัด คู่แข่งทางการเมืองเท่านั้น

สาม ตุลาการรัฐธรรมนูญ ใช้ประกาศ คำสั่งของ คมช.เป็นบรรทัดฐานในการวินิจฉัยให้ยุบพรรคไทยรักไทยและตัดสิทธิ์ทางการเมืองของกรรมการบริหารพรรค อีกทั้งให้ กกต. กีดกันไม่ให้จดทะเบียนใช้ชื่อพรรคเดิม และเตะถ่วง หน่วงเหนี่ยว ประวิงเวลามิให้มีการตั้งพรรคการเมืองใหม่เพื่อ เป็นการใช้กระบวนการตุลาการทำลายคู่แข่งทางการเมืองที่ ขัดต่อหลักนิติธรรมที่ชัดเจนอีกครั้งหนึ่ง และเป็นการทำลายความน่าเชื่อถือของระบบนิติรัฐที่ใช้เวลาสั่งสมความน่าเชื่อถือมายาวนาน

สี่ สสร. ได้คลอดร่างรัฐธรรมนูญที่มุ่งลดอำนาจประชาชนและเพิ่มอำนาจระบอบอำมาตยาธิปไตย กำหนดวิธีการเลือกตั้งที่มีเจตนาให้พรรคการเมืองอ่อนแอ ได้รัฐบาลที่ไร้เสถียรภาพ อีกทั้งนิรโทษกรรมต่อการกระทำใดๆของ คมช.และคณะ นับเป็นรัฐธรรมนูญที่มุ่ง “บอนไซ” ระบอบประชาธิปไตยและอำนาจอธิปไตยของปวงชนให้แคระเกร็นในกระถางของระบอบอำมาตยาธิปไตย

ห้า สสร. รมต. กกต. ร่างกฎหมายลงประชามติรัฐธรรมนูญ โดยจำกัดเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นที่ “ไม่รับ” ร่างรัฐธรรมนูญและกำหนด บทลงโทษต่อผู้เคลื่อนไหวสร้างประชามติ “ไม่รับ” ร่างในขั้นรุนแรง ในขณะที่เปิดโอกาสให้เคลื่อนไหวสร้างประชามติเพื่อให้ประชาชน “ยอมรับ” ร่างรัฐธรรมนูญอย่างกว้างขวาง อีกทั้งสั่งการให้กำนันผู้ใหญ่บ้านและส่วนราชการต่างๆ ตั้งเป้าหมายให้ประชาชนออกมาลงประชามติ “รับ” รัฐธรรมนูญ ร้อยละ 25 ของผู้มีสิทธิ์ในหมู่บ้าน/ชุมชน และกีดกันประชาชนที่มีท่าทีลงประชามติ “ไม่รับ” ร่างรัฐธรรมนูญ ทุกวิถีทาง นับเป็นการ “บังคับ ข่มขืนและบีบคั้น” การตัดสินใจของประชาชน เพื่อสร้าง “ประชามติจอมปลอม” หวังหลอกลวงชาวโลก ให้ดูประหนึ่งว่ารัฐธรรมนูญของพวกเขาผ่านประชามติของประชาชนส่วนใหญ่